حالا هرچه‌قدر هم بالون‌ت رفته باشد بالا، کم کم کیسه‌های شن از روی زمین بلند می‌شوند خودشان تو را پیدا می‌کنند. می‌چسبند زیر سبد بالون‌ت، و آرام آرام برت می‌گردانند. اگر ببینی فکر می‌کنی الکی‌ست. اول فیلم گرفته‌اند که یارو رفته بالا، کیسه‌های شن را باز کرده، یکی افتاده توی علفزار، یکی توی دریا. بعد هی رفته بالاتر. این هم حقه‌ست. برعکس همان را به خوردت داده‌اند. اما این‌طوری نیست. کیسه‌های شن خودشان پرواز می‌کنند. خش خش خش. از لای علف‌ها. وقتی هنوز بالون تو به آسمان آن‌جا نرسیده. روی پاهای‌شان جمع می‌شوند. نرم می‌پرند. و تا برسند بالا تو هم رسیده‌ای. این‌طوری‌ست. آدم همیشه سقوط می‌کند. بالا فقط برای سفر است. باید برگردی پایین زندگی کنی. سوسک بکشی. سوخته‌ی غذا را از ته قابلمه پاک کنی. باید برگردی. که برمی‌گردی. شک نکن.

حالا وسط این سقوط سرما هم خورده باشی که بدتر. تب داشته باشی که فاجعه. روی زمین بودن بعد از یک مدتی بالابالا پریدن خودش سخت است. روی زمین بودن اصلن بعد از صد متر دوچرخه سواری هم سخت است. هی فکر می‌کنی چه سرعتت کم شده. چه بدبختی. بعد از بالون سواری که بماند. اما بالاخره که چی. باید با همین سرعت زندگی کنیم. باید به اندازه‌ی راه رفتن طول بکشد. مزرعه که یک مربع سبز نیست. باید توش باشی. گل بچسبد کف کفشت. از این سر تا آن سرش یک ساعت طول بکشد. باید کش‌دار زندگی کنی. این‌طوری‌ست. همان بهتر که چشم آدم به دید از بالا، به سرعت دوچرخه، به ماشین توی جاده عادت نکند. همین‌طوری راه خودش را برود.

بالونم سقوط کرده. من حتی حوصله ندارم از زیر پارچه‌ی عظیمی که روی سرم افتاده بیایم بیرون. دوست دارم همین زیر باشم. ساقه‌ی یک چیزی را بکشم. ته‌ش برسد به یک تربچه. تربچه را با زانوم پاک کنم. همان را بخورم. و تا صد روز زنده باشم. بعد  سر فرصت بیآیم بیرون و فکری برای ادامه‌اش ‌کنم. حالا نه.