من گاهی احساس می‌کنم باید بعضی نوشته‌هام رو نجات بدم، از نوت‌های گودر تا واتزآن‌یور‌مایند‌های فیس‌بوک. احساس می‌کنم اون‌ورا گم می‌شن، یادم می‌ره‌شون. بعد باید بیارمشون این‌جا، پاشون و ببندم به خودم. خب؟

یکی از دلایل بقای وبلاگ می‌تواند خیلی ساده، اثبات زنده بودن، اثبات امیدوار بودن، اثبات هنوووز -با تمام اوصاف- زنده و امیدوار بودن، به یک شخص، به دو شخص، به سه شخص و بیشتر، و به یک حکومت باشد.

یکی دیگر از دلایل بقای وبلاگ هم می‌تواند حتی ساده‌تر از آن، اثبات من بیشتر از آن‌م که تمامم کرده باشی، اثبات خیلی که از من چشیده باشی می‌شود یک قورت، به کسی، به دوست و دشمن سابقی باشد (سلامٌ علیکم جمیعاً).

یک جعبه ابرازخریدم. اول فکر کردم لازم دارم، دوست‌ش دارم چون لازم‌ش دارم و چون من کلن جعبه ابزار دوست دارم خب.

امروز گرفته بودم‌ش بغلم، جلوی تلوزیون نشسته بودیم، پریزن بریک می‌دیدیم، من چشم‌هام به مایکل بود، دست‌ها‌م تو جعبه روی سر‌های مختلف پیچ‌گوشتی. لذت می‌بردم، کیف می‌کردم، انگار که کنار بابا باشم روی پشت‌بوم توی گرمای تیر، انگار کولر درست کنیم، یا پایین باشیم توی موتورخانه، یا انگار وسط حیاط باشیم، با دوچرخه‌ها.

این جعبه با من حرف می‌زند بابا. پیچ‌گوشتی عین دست‌های تو از توی جعبه وسط سریال دست‌های من را می‌گیرد. حرف می‌زند، غر می‌زند که این‌ها را نبین، وقت‌ت را پای این‌ها نذار، پاشو بریم حیاط، خاموش کن این رو، کتاب ریاضی گرفتم حل کنیم، این که پنجم‌ئه بابا، من هنوز سومم، سومی که باش، درس‌ش رو نخوندیم خب، نخونده باش، عقل که داری، حل می‌کنیم.
بعد من یادم هست هیچ‌کس هیچ‌کجا از رفتار تو راضی نبود، اتاق عمل، بیمارستان، آقای سوپر، فامیل، دوست، آشنا، حتی من که میم کوچکی بودم از خودت. همه را می‌بریدی، زخم می‌زدی از رو، پوست می‌کندی اصلن، شعر هم نمی‌دانستی. تمام احترام تو به ادبیات همین بس که نمی‌دانستی‌ش و ابزارش هم نکردی. شاملو و براهنی و دیگری را وازلین نکردی، هرجا کارت راه می‌افتاد کمی از این و کمی از آن نمالیدی. بعد دیدی این‌ها را؟ این‌ها که مثل ژله سرشان برای هر پیچی جواب داد اما نپیچید؟ دیدی قلابی‌ِ همه‌چی آن بیرون آمده. ریش برای استخدام، شعر برای تسخیر، ادبیات برای فتح، دیدی؟ ولی من آدم مفتول تمام می‌خواهم، با زاویه‌های تیز و برهنه، بی‌لباسِ نرم. آهن قراضه می‌خواهم که توی بغلی که نمی‌گیردم آرام شوم.

دیدی؟ تو من را پادشاه همه مفتول‌های دنیا کردی. دیدی مرد‌هایی که باهاشان رابطه داشتم هیچ وقت نگران من نبودند؟ دیدی هیچ وقت هیچ‌کس نگفت شاید این افتاد مُرد؟ دیدی هیچ مراعاتی نبود؟ شاید یک چیزی از توی من داد می‌زند که من تحمل‌ش را دارم، که آدم محکمی‌ئم من. شاید این‌ها همه چیز‌های خوب زندگی من بوده. من دیشب جعبه ابزار را توی جمع گرفته بودم بغلم، امنیت من هرچی بود توی همان جعبه‌ بود. دست هیچ آدمی نیست، دست زبان منطقی پیچ‌گوشتی و پیچ است که این به سر آن نمی‌خورد و آن یکی کوچیکه را بده.

شاید تمام روابط خوب دنیا، تمام این امنیت‌ی که "در آغوش" "از آغوش" حاصل می‌شود برای کسی‌ست که نشسته سیییر برنامه‌های کودک‌ش را دیده، که مامان بابا مراعات دل کوچک فلان‌ش را کردند و مثلن فلان حرف را نزدند جلوش، فلان برخورد را نداشته‌ند با هم، که بوسه‌ و بادکنک و شرشره کل خاطرات‌شان است.

نمی‌دانم، شاید دارم سر هم می‌کنم. اما هیچ وقت حس خوبی نداشتم انقدر از خریدن چیزی برای خودم، از لباسی که چاق‌ترم می‌کند، لباسی که پوستم را بد رنگ می‌کند، چکمه‌هایی که از ساق‌های پای من بالا نمی‌آیند، همیشه خریدهای من یا تنگ بودند، یا زار زدند، به هر حال یک ربع بعدش پشیمان بودم. این بهترین بود، من زود برمی‌گردم، آن‌جا نمی‌مانم، دوست ندارم دیوار‌های آن خانه را، اما بر می‌گردم و یک چیزی را با هم تعمیر می‌کنم، تلویزیونت را مرتب می‌کنم، یک عالم فرکانس جدید می‌آورم با خودم. جیمز دین می‌بینیم کلی، کل وسترن‌ها را باهات نگاه می‌کنم. نوار کوچیک ها را می‌‌آوریم این طرف، سربازان یک چشم نگاه می‌کنیم، مارلون براندو فوق‌العاده‌ست، من هم موافقم. یک چیزی هم برای دعوا پیدا می‌کنیم، ما که کم داد نزدیم سر هم، انقدر زدیم که عمر آن ساختمان به خاطر لرزه‌ای که صدای ما به‌ش می‌انداخت کمِ کم ده سال کم شد. خب باز هم می‌زنیم. توی عربده‌های ما صداقت بود، پرده‌ها انقدر دریده شده بود که دنده‌های من لخت لخت خودشان حرف می‌زدند، حتی پوست به تنم نبود، انقدر که همه را کنده بودیم.

بابا من باید برگردم. احتیاج دارم به عوضی‌ای مثل تو، احتیاج داری به عوضی‌ای مثل من، باور کن.

حالا هر روز که گودرم را باز می‌کنم خودم را می‌بینم با آن خنده‌ی دو ساله. که برای من ته‌ش می‌زند به تلخی. چیزی تو مایه‌های شراب دوساله، نه آن‌قدر گذشته که ارزش‌ش به صد ساله/پنجاه ساله بودن‌ش باشد، که فراموش‌م شده باشد از کجا آمده، که وقت پاک کردن انگورهاش نشسته بودم کنار کی، که نوک انگشت‌های انگوری‌م را کی هی تند تند می‌بوسید، نه آن‌قدر جدید است که دست دراز کنم بین فرفری موهات، خیس‌ی‌ش را بگیرم توی دست‌م، سر بخورم توی شهریور آن سال، شرجی جنوب.

مثل درده‌های ته شراب خانگی، زجر ممتد می‌برم از جویدن این عکس. اما به مستی‌ش می‌ارزد. هنوز می‌ارزد.

آن‌چه تو را نکشد، کشنده نیست.

نیچه در محضر خدا و رو به فریب‌خوردگان، این را از روی کاغذ چروک خورده‌ای که در جیبش قایم کرده بود خواند.

با این حساب... تو و تو و... تو، شماها قوی نیستین، در واقع، هیچ وخت نبودین.

پنجم دبستان بودم، امتحان اجتماعی، تاریخ یا دینی. یادم نیست. همین‌طوری که داشتم می‌نوشتم احساس کردم چیزی مثل یک قورت یک قلپ سر خورد بین پاهام. گرم و خیس. اصلن نمی‌تونستم تصور کنم که چی می‌تونه باشه. فک کردم که بعد از امتحان می‌رم و کشف‌ش می‌کنم. اومدم سوال بعدی، داشتم می‌نوشتم که یه قلپ دیگه، اصلن با هر حرکتی یه قلپ دیگه. هرچی بیشتر پاهامو به هم فشار می‌دادم بدتر می‌شد، اولین بار بود که بدنم این همه به حرف من گوش نمی‌کرد.

نگا کردم به خانوم عالمی‌پور. گفتم این با این قیافه‌ش نمی‌ذاره من برم دسشویی. آروم دستمو بردم تو جامیز، یه دگمه مانتوم رو باز کردم، دستمو یواش بردم پایین، شکممو دادم تو، از کمر سفت شلوار مدرسه ردش کردم، انگشتامو کشیدم بین پاهام. دستمو آروم درآوردم، انگشتام رو کشیدم رو برگه‌ی امتحان. پایین گوشه‌ی چپ کاغذ، سه تا خط خون افتاد.

خوب این انصاف نبود، من خیلی گروه سنی الف بودم هنوز. پنجم دبستان آخه؟ سر امتحان آخه؟ نمی‌دونم چیکار کردم، بعدش تو ذهن من نیست، پاک شده. فقط یادمه تا خونه خیلی سخت اومدم. بند کوله پشتی‌م رو از روی شونه‌هام انداختم پایین، روی آرنجم نگه‌ش داشتم. مثلن ینی خسته‌م. ینی مانتو آبی نفتی کودکانه‌م غرق خون نیست به خدا.

بعد این کلن نقطه‌ی عطفی شد تو زندگی‌م. آخرین امتحان مهم عمر من شد همون امتحان گوشه‌ی سمت چپ خونی. اصن کلن مهم‌ترین چیزای به ظاهر مهم من شدن تا قبل از همون روز قلپ قلپ خون گروه الف‌ی. همه‌ی چارچوبام یهو ترکید. ینی ترور ارزش‌های یک پنجم دبستانی بود رسمن.